Erzurum’daki sosyalizasyon kapsamında yürütülen ebelik hizmetleri şöyle anlatılmıştır:
“Şarkın şehirlerden uzak kaderine terk edilmiş en mahrum köyündeyiz. Ebelerimiz şık ve nezih giyimleri ve mütvazi çehreleri ile köyün gebe tanımlarını tesbite çalışıyor”….
Ebemizi ocak başında izliyoruz odun yanan bir ocakta, o evde bulabildiği gıda maddeleri ile annenin bakımsız yavrusuna mama hazırlayıp anneye çocuk bakımı hakkında geniş bilgiler vererek hazırlanan mamayı sabırsızlıkla bekleyen yavruya yanağını okşamakla yediriyor. Yavru annesini unutmuştur. Kendisine uzanan müşfik el ve şefkat dolu sıcak kucağa atılmış bu kucak görevinde başarı kaydeden köy ebesinin kucağıdır. (Güneş Y. 1967, HES, 1:6, syf.38)